Pierangelo Bertoli — Navigatori tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Navigatori", wykonawca: Pierangelo Bertoli.
Tekst piosenki
La grande stella stava attenta in cielo
Guardava gli uomini del mondo intero
E sulla rotta non mandava luce
Era lì ferma nell’immensa pace
E tutto stava lì da un tempo eterno senza inferno
A noi dispersi disegnava un porto ed era notte sopra un mare perso
Navigavamo oltre Gibilterra, cercando un angolo su questa Terra
Una speranza forse solo un sogno, un bisogno
Quando l’ancora la corsa fermerà
Una nuova conoscenza sboccerà
Il capitano stava ritto a prora e aveva un tuono chiuso nella gola
Il desiderio di poter urlare, gridare: «Terra!» è finito il mare
Per fare a nuoto l’ultima barriera da varcare
Ma nella stiva c’era tanto posto
Ed imbottirla infine ad ogni costo
Non vedevamo il sangue sul cammino
Ma volevamo uccidere il destino con l’illusione di poter barare per contare
Quando l’ancora la corsa fermerà
Una nuova conoscenza sboccerà
E giunse Terra come un grande dono
E giunse gente priva del perdono
Facemmo loro croci di speranza
Ma regalammo un lutto in ogni stanza
Lasciammo chiese in cambio di un tesoro tutto d’oro
Tornammo a bordo sulla vecchia traccia
Sedemmo stanchi intorno al capitano
E sulla tolda stava il cappellano
Le gole gonfie fino a farci male nel cantare
Quando l’ancora la corsa fermerà
Una nuova conoscenza sboccerà
Tłumaczenie tekstu piosenki
Wielka gwiazda stała na niebie
Patrzył na ludzi na całym świecie
/ Align = "left" /
Był tam mocno w ogromnym świecie
I wszystko było tam od wiecznego czasu bez piekła
U nas zaginionych malował Port i była noc nad utraconym morzem
Płynęliśmy obok Gibraltaru, szukając rogu na tej ziemi
Nadzieja, może tylko marzenie, potrzeba
Gdy wyścig Kotwica zatrzyma
Nowa wiedza rozkwitnie
Kapitan stał przysiad, a w gardle był grzmot.
Pragnienie krzyczenia, krzyczenia: "Ziemia!"skończyło się morze
Aby pływanie było ostatnią barierą do pokonania
Ale w ładowni było dużo miejsca
I wreszcie wypełnić go za wszelką cenę
Nie widzieliśmy krwi po drodze
Ale chcieliśmy zabić przeznaczenie iluzją, że możemy oszukać, aby liczyć
Gdy wyścig Kotwica zatrzyma
Nowa wiedza rozkwitnie
I przyszła Ziemia jako wielki dar
I przyszli ludzie pozbawieni przebaczenia
Zrobiliśmy im krzyże nadziei
Ale daliśmy żałobę w każdym pokoju
Zostawiliśmy kościoły w zamian za cały złoty skarb.
Wróciliśmy na pokład starym chodnikiem
Byliśmy zmęczeni siedzeniem wokół kapitana.
A na toldzie stał kapelan
Spuchnięte gardła do bólu w śpiewie
Gdy wyścig Kotwica zatrzyma
Nowa wiedza rozkwitnie