Samsas Traum — 20 Schritte Freiheit Teil 1 tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "20 Schritte Freiheit Teil 1", wykonawca: Samsas Traum.
Tekst piosenki
Die surrenden Neonlampen erloschen und ließen uns mit uns selbst und der
Dämmerung alleine
Durch die sich hoch unter der Decke befindenden, vergitterten und mit
Fliegendreck verschmutzen Fenster konnte man sehen, wie der Himmel strahlte
Vermutlich befand sich die Anstalt unweit von einer Großstadt entfernt,
deren Lichter nachts die Atmosphäre aufhellten, und dadurch die über uns
hinweg ziehenden Wolken in ein gespenstisch loderndes Flammenmeer verwandelten.
Je nach Wetterlage schien das Licht manchmal orange, manchmal rot,
oder auch bläulich auf uns herab. Farbliche Veränderungen des Firmaments waren
die einzige Abwechslung, die uns der Blick aus dem Fenster bot
In besonders kalten Nächten wirkte der Himmel wie von Pech durchdrängt
Dann sahen die funkelnden Sterne, deren Leuchten von den trüben Scheiben vor
unseren Augen abgebremst wurde, wie Nadelstiche in einem schwarzen Tuch aus,
und wir ahnten, dass bald wieder etwas Schlimmes passieren würde
In der Zelle neben mir begann Lazarus seinen allabendlichen Monolog.
«Wisst ihr was ich heute im Radio gehört habe? Ihr habt es doch auch alle
gehört, oder?», posaunte er erbost in die Stille hinaus und warf sich dabei
wütend gegen die Gitterstäbe. Der dadurch entstehende Lärm hallte tausendfach
von den nackten Wänden der Halle wieder. «Dieses lächerliche Philosophenpack
hat in einer Sondersendung darüber debattiert, wie der Begriff „Menschenwürde“
eigentlich zu definieren sei»
Die Wut, die das Wort «Menschenwürde» in ihm auflodern lies, war nicht zu
überhören
Er wuchtete seinen Körper gegen die Zellenwände und stieß einen monströsen
Schrei nach dem anderen aus. Unter meinen Füßen bebte der Boden.
Lazarus war viel größer und kräftiger als die meisten Insassen;
seine Ausbrüche verängstigten uns, und niemand wagte es, ihm zu widersprechen
oder seinen Zorn auf sich zu ziehen. Die Wärter traten ihm nach einigen
gewaltsamen Zwischenfällen nur noch mit Schlagstöcken bewaffnet gegenüber
Wir hörten ihm schweigend zu
«Einer dieser Kerle hat mit einer Überheblichkeit, bei der mir schlecht
geworden ist, behauptet, dass es den Menschen hauptsächlich auszeichnet,
sich über Jahrhunderte hinweg seine Würde und Rechte durch blutige Schlachten
erkämpft zu haben, und dass ihn dieser Kampf evolutionär von zum Beispiel den
Affen unterscheidet
So etwas wie Affenwürde gäbe es wahrscheinlich nicht, hat der Herr Philosoph
gesagt. Das muss man sich einmal vorstellen, Affenwürde! Wer kann eigentlich
beweisen, dass sich die Bienen vor zweihundert Jahren in einem schrecklichen
Krieg nicht auch ihre Würde und Rechte erkämpft hätten? Puschkin, was meinst du?
Die aufgeworfene Frage war für mich von rhetorischer Natur, deshalb gab ich
keine Antwort
«Als ob die Menschheit nicht schon verrückt genug wäre», murmelte Lazarus in
sich hinein, bevor ihn wieder die Wut packte
Er nahm Anlauf und sprang ein weiteres Mal gegen die Gitter seiner Zelle
«Wieso sperrt man mich ein?! Wenn man sich seine Würde erst erkämpfen muss,
dann erkämpf ich sie mir eben!», brüllte er verzweifelt
Es war Nacht für Nacht das selbe schmerzliche Aufbegehren, das nach gut einer
Stunde mit dem entkräfteten Zusammenbruch meines Zellennachbarn endete
Ich kann mich nicht daran erinnern, die Anstalt jemals von außen gesehen zu
haben
Hier gab es keine Wochentage, keine Monate, und keine Jahreszeiten
Den Ablauf unseres Lebens bestimmten das elektrische Licht und die Aufseher,
die wie ferngesteuerte Maschinen durch die Gänge schlichen, die Mahlzeiten
brachten, und manchmal wahrlos ihre Aggressionen an uns ausließen
Viele von uns begriffen wahrscheinlich nicht einmal, dass sie überhaupt ein
Leben in Gefangenschaft fristeten, da sie nichts anderes kannten
Meine Mutter, die noch in der alten Welt geboren, dann aber hierher gebracht
worden war, hat mir vor ihrem Tod Geschichten über ein Leben jenseits der uns
umgebenden Gefängnismauern erzählt
Anfangs soll sie sehr schön gewesen sein; irgendwann habe man aber so viele
Unterschiede zwischen arm und reich, dick und dünn, groß und klein gemacht,
dass alles schwache und vermeintlich hässliche einfach nicht mehr zu
rechtfertigen gewesen wäre
Man hat deshalb damit beginnen müssen, es zu verfolgen, es einzusperren,
und umzubringen
«Das Beste, was dir heutzutage noch passieren kann, ist, dass du als Baum
geboren wirst, und an einem Ort wächst, wo dich außer den Vögeln niemand finden
kann», hat meine Mutter immer wieder gesagt
Durch die Erzählungen der älteren Insassen, hatte sich mit der Zeit die Mähr
von einem von den einen als von den anderen als Paradies glorifizierten,
von den anderen als Hölle verdammten Ort verbreitet, mit dem jeder von uns in
der Zukunft einmal konfrontiert werden würde
Legenden berichteten von Soldaten und Freiheitskämpfern, die eines Tages alle
Schranken überwinden und uns retten würden
Es war von freien Menschen auf der anderen Seite der Mauern die Rede,
die mutig genug waren, ihr Leben für alle zu Unrecht eingesperrten Gefangenen
der Welt aufs Spiel zu setzen
Der Zelleninsasse links neben mir wusste diesbezüglich die interessanteste,
wenn auch nebulöseste Geschichte zu erzählen
Sein Name war Lao-Tse, und der charakterliche Unterschied zu Lazarus hätte
nicht größer sein können. Er war weitaus ruhiger und bedachter, als der
aufbrausende Koloss zu meiner rechten
Nie war er den Wärtern negativ aufgefallen
Den Großteil des Tages verbrachte er damit, in seiner Zelle zu liegen,
nachdenklich vor sich hin zu starren und ab und an den einen oder anderen von
Weisheit zeugenden Gedanken zu äußern
Eines Nachts hatte mich seine Stimme aus dem Schlaf gerissen. «Hey Puschkin!
Puschkin! Hallo!», hatte er so lange geflüstert, bis ich wach war
«Was ist?», murmelte ich schlaftrunken und drehte den Kopf in seine Richtung
Er sah mich besorgt an; in seine Stirn gruben sich tiefe Falten.
«Weißt du, warum ich niemals frei sein will?» — «Nein, warum nicht?
«, fragte ich zurück
«Weil sie dich nach zwanzig Schritten aufhängen» — «Weil sie einen nach zwanzig
Schritten aufhängen? Was soll das heißen?»
Ich verstand den Sinn in Lao-Tses rätselhafter Äußerung nicht und richtete mich
auf
«Sie bieten dir irgendwann die Freiheit an
Wenn du das Angebot annimmst, holen sie dich mit ein paar anderen Dummköpfen in
einem gepanzerten Fahrzeug ab und bringen dich weg
Du denkst, die Sache ist gelaufen, und freust dich schon
In Wirklichkeit haben sie dich aber reingelegt», zischte er in der Dunkelheit
und erweckte damit mein Interesse
Ich hatte die Wärter schon so manches Mal dabei beobachten können,
wie sie einige Zellen aufgesperrt, und die Gefangenen sich auf den Gängen
hatten formieren und dann abmarschieren lassen
Möglicherweise wusste Lao-Tse über den Grund dieses Vorgehens bescheid
«Sie bringen dich auf irgendeinen abgelegenen Parkplatz auf der anderen Seite
der Stadt, schmeißen dich dann einfach aus der Karre, raus auf den nassen
Asphalt, verstehst du?» — «Und dann?» — «Nach fünf Schritten bemerkst du
erstmal, dass du überhaupt atmest. nach zehn Schritten brechen deine Arme,
knack — einfach so. der Schmerz macht dich fast wahnsinnig!» — «Es brechen meine Arme? Wieso denn das?»
Lao-Tse lachte leise und sagte: «Jeder von uns bekommt mehr Last mit auf den
Weg gegeben als er überhaupt tragen kann; du setzt mühsam einen Fuß vor den
anderen; elf, zwölf, dreizehn, vierzehn. und beim fünfzehnten Schritt fallen
sie wie die Bestien über dich her, schlagen dich nieder und trampeln auf dir
herum, als wärst du der allerletzte Dreck. den sechzehnten Schritt bemerkst du
gar nicht; beim siebzehnten packt dich die Panik; achtzehn, der Versuch der
Flucht nach vorne; neunzehn, du suchst nach der Richtung — «, Lao-Tse brach den
Satz ab und schwieg
«Bitte sprich weiter!», die Ungeduld raubte mir fast den Verstand
«Du legst dich mächtig auf die Schnauze. nach zwanzig Schritten hängen sie
dich auf.» Mehr wollte mir Lao-Tse damals nicht mitteilen
Es war eine Nacht gewesen wie die heutige
Der Himmel war von Pech durchdrängt, es wurde kalt, ich knabberte nervös an
meinen Fingernägeln, und ich ahnte instinktiv, dass bald etwas Schlimmes
passieren würde
Tłumaczenie tekstu piosenki
Brzęczące neony zgasły, pozostawiając nas przy sobie i
Zmierzch sam
Przez umieszczone wysoko pod sufitem, kratowe i z
Latając przez brudne okna, można było zobaczyć, jak świeci niebo
Zakład prawdopodobnie znajdował się w pobliżu dużego miasta,
których światła w nocy oświetlały atmosferę, a tym samym nad nami
ciągnące się chmury zamieniły się w upiornie płonące morze płomieni.
W zależności od warunków pogodowych światło czasami wydawało się pomarańczowe, czasami czerwone,
lub nawet niebieskawy na nas. Zmiany barw firmamentu były
jedyna zmiana, która zaproponowała nam widok z okna
W szczególnie zimne noce niebo wydawało się pełne pecha
Potem zobaczyli migoczące gwiazdy, których blask z błotnistych szyb przed nami
nasze oczy były zahamowane jak igły w czarnej tkaniny z,
i podejrzewaliśmy, że wkrótce stanie się coś złego
W celi obok mnie Łazarz rozpoczął swój wszechogarniający monolog.
"Wiesz, co słyszałem dzisiaj w radiu? Ty też masz wszystko.
słyszałeś, prawda?". przeraźliwie trąbił w ciszy, rzucając
gwałtownie uderzył w kraty. Powstały w ten sposób hałas powtarzał się tysiąckrotnie
od gołych ścian sali znowu. "Ten niedorzeczny filozof
omówiono w specjalnym wydaniu o tym, jak termin " godność ludzka“
faktycznie zdefiniować»
Wściekłość, jaką wywołało w nim słowo "ludzka godność", nie była zbyt duża
pomiń uszy
Przycisnął swoje ciało do ścian klatki i wbił potworny
Krzycz jeden po drugim. Pod moimi stopami trzęsła się ziemia.
Łazarz był znacznie większy i bardziej energiczny niż większość więźniów.;
jego wybuchy nas przestraszyły i nikt nie odważył się mu sprzeciwić
albo sprowadzić na siebie Jego gniew. Strażnicy dołączyli do niego po kilku
gwałtownych incydentów, tylko uzbrojony w pałki naprzeciwko
Słuchaliśmy go w milczeniu
"Jeden z tych facetów z arogancją, w której czuję się źle
stał się, twierdząc, że w zasadzie odróżnia człowieka,
przez wieki jego godność i prawa poprzez krwawe bitwy
walczyli, i że ta walka jest ewolucyjnie z, na przykład,
Małpy rozróżniają
Coś takiego jak godność małpy prawdopodobnie by nie istniało, Pan filozof
powiedzieć. Trzeba to wymyślić, małpiej godności! Kto naprawdę może
udowodnić, że dwieście lat temu pszczoły były w strasznym
Czy wojna nie zdobyłaby ich godności i praw? Puszkin, co masz na myśli?
Podniesione pytanie było dla mnie retoryczne, więc dałem
Brak odpowiedzi
"To tak, jakby ludzkość nie była już wystarczająco zrozpaczona" - mruknął Łazarz
siebie, zanim znów ogarnęła go wściekłość
Wziął Start i innym razem wskoczył na kraty swojej klatki
"Dlaczego mnie zamykają?! Jeśli najpierw musisz zdobyć swoją godność,
sam je zdobędę!". ryczał rozpaczliwie
To była noc po nocy ta sama bolesna Orgia, która po dobrym
Godzina z zakrwawionym upadkiem mojego współlokatora dobiegła końca
Nie pamiętam, żeby lokal był kiedykolwiek widziany z zewnątrz.
miał
Nie było dni tygodnia, miesięcy, pór roku.
Przebieg naszego życia determinował światło elektryczne i nadzorcy,
które, podobnie jak zdalnie sterowane samochody, przedzierały się przez korytarze, jedzenie
przynosząc, a czasem nieodwracalnie pomijając swoją agresję do nas
Wielu z nas prawdopodobnie nawet nie zdawało sobie sprawy, że w ogóle
Życie w niewoli, ponieważ nie wiedzieli nic innego
Moja matka, urodzona w Starym Świecie, ale przywieziona tutaj.
był, przed śmiercią dał mi historie o życiu poza nami
otaczające mury więzienne
Na początku mówi się, że była bardzo piękna; ale kiedyś miałeś tak wiele
Różnice między biednymi i bogatymi, grubymi i cienkimi, dużymi i małymi,
że wszystko, co słabe i rzekomo brzydkie, po prostu przestało być
byłoby uzasadnione
Więc musieliśmy go ścigać, zamknąć.,
i zabić
"Najlepszą rzeczą, która może Ci się przydarzyć w dzisiejszych czasach, jest to, że jesteś jak drzewo
urodzaj się i dorastaj w miejscu, w którym nikt cię nie znajdzie, oprócz ptaków
może " - powiedziała mama w kółko
Według relacji starszych więźniów, z czasem Morawska
od jednego z nich, jak od innych, rozsławionych jako raj,
rozłożone przez innych, jak piekło przeklęte miejsce, z którym każdy z nas w
przyszłość będzie kiedyś stawić czoła
Legendy donosiły o żołnierzach i bojownikach o wolność, którzy pewnego dnia wszyscy
Przełamać bariery i nas uratować
Chodziło o wolnych ludzi po drugiej stronie murów.,
którzy byli na tyle odważni, by oddać życie za wszystkich niesprawiedliwie zamkniętych więźniów
zaryzykować świat
Współwięźniowie po mojej lewej stronie znali w tym względzie najciekawsze rzeczy,
nawet jeśli najbardziej mglista historia do opowiedzenia
Nazywał się Lao Tzu, a charakterystyczna różnica między Łazarzem mogła
nie może być więcej. Był o wiele spokojniejszy i bardziej opiekuńczy niż
porywczy Kolos po mojej prawej stronie
Nigdy nie zwracał uwagi na strażników negatywnie
Większość dnia spędził w celi.,
patrząc w zamyśleniu przed sobą i od czasu do czasu, czy od
Mądrość do wyrażania świadczących myśli
Pewnej nocy jego głos wyrwał mnie ze snu. "Hej, Puszkin!
Puszkin! Cześć!". szeptał, dopóki się nie obudziłem
"O co chodzi?". wymamrotałem sennie i odwróciłem głowę w jego kierunku
Spojrzał na mnie z niepokojem; głębokie zmarszczki leżały na jego czole.
"Wiesz, dlaczego nigdy nie chcę być wolny?"- "Nie, dlaczego nie?
". zapytałem w odpowiedzi
"Ponieważ wieszają cię po dwudziestu krokach — -" ponieważ są jednym po dwudziestu
Wieszać kroki? Co to znaczy?»
Nie zrozumiałem znaczenia tajemniczej wypowiedzi Lao Tzu i skierowałem
w
"W pewnym momencie oferują Ci wolność
Jeśli zaakceptujesz ofertę, zabiorą cię z kilkoma innymi głupcami w
zostawić transporter opancerzony i zabrać cię.
Myślisz, że to się skończyło i już się cieszysz.
Ale tak naprawdę cię wrobili - syknął w ciemności
i tym samym wzbudził moje zainteresowanie
Widziałem już strażników.,
jak zamknęli niektóre komórki, a więźniowie rozstawili się po korytarzach
miały być formowane, a następnie wycofywane
Być może Lao Tzu wiedział o przyczynie tego podejścia
"Zabiorą Cię na odległy parking po drugiej stronie
miasto, po prostu wyrzuć się z wozu, wyjdź na mokrą
Asfalt, wiesz? A potem?/ Align = "left" /
po pierwsze, że w ogóle oddychasz. po dziesięciu krokach twoje ręce pękają,
knack-tak po prostu. ból prawie doprowadza cię do szału!"- "Czy to moje ręce łamią? - Dlaczego?»
Lao Tzu roześmiał się cicho i powiedział: "Każdy z nas dostaje więcej obciążenia
Podana jest droga, niż w ogóle może znieść; bez skrupułów stawiasz stopę przed
inni; jedenaście, dwanaście, trzynaście, czternaście. i na piętnastym kroku upadek
oni, jak zwierzęta, zbliżają się do ciebie, wybijają Ci pokłony i depczą na Ciebie
dookoła, jakbyś był ostatnim błotem. / align = "left" /
wcale nie; w siedemnastym jesteś objęty paniką; osiemnaście, próba
Biegnij naprzód; dziewiętnaście, szukasz kierunku—", Lao Tzu złamał
Zestaw ab i milczał
"Proszę, mów dalej!". niecierpliwość prawie pozbawiła mnie rozumu
"Jesteś mocno przywiązany do pyska. po dwudziestu krokach powiesili
masz."Więcej Lao Tzu nie chciał mi wtedy powiedzieć
To była noc podobna do dzisiejszej.
Niebo było pełne pecha, zrobiło się zimno, gryzłam nerwowo
i instynktownie domyśliłem się, że wkrótce coś złego
wydarzyć