Samsas Traum — 20 Schritte Freiheit Teil 2 tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "20 Schritte Freiheit Teil 2", wykonawca: Samsas Traum.
Tekst piosenki
Der folgende Tag begann so wie immer: um fünf Uhr morgens wurde das Licht
eingeschaltet, die Stimmen, die Rufe und das Gelächter der die Nachtbelegschaft
ablösenden, mit dem ersten Bus eintreffenden Angestellten, drang von der
unterhalb der Anstalt gelegenen Haltestelle an unsere Ohren. Wenig später
liefen die Wärter in Dreiergruppen durch die Anstalt. Einer schlug mit einem
Metallstab gegen die Gitter und weckte unsanft die Insassen, ein zweiter schob
das Frühstück durch einen schmalen Spalt am Boden zu uns in die Zellen hinein.
An letzter Stelle folgte ein weiterer Aufseher, der gelangweilt den das Essen
beinhaltenden Wagen vor sich her schob
«Hast du die Sache mit Albrecht mitbekommen?», fragte Wärter 1 seine hinter ihm
her schlurfenden, missmutig blickenden Arbeitskollegen. «Ja, dem Aas würd ich
ordentlich eine verpassen und sie dann in die Gosse werfen», fluchte Wärter 2
und ließ die nächste Essensration schwungvoll in eine Zelle schlittern. «Wieso?
Was ist mit Albrecht?», brummte Wärter 3, blieb stehen und ließ den Wagen los.
Er richtete sich aus seiner gebeugten Haltung auf, rieb sich ächzend die Hüfte
und sagte: «Macht seine Alte wieder Ärger?» — «Ja, das Miststück hat sich die
Gören geschnappt und ist einfach zu ihren Eltern abgehauen», zeterte Wäter 1
und zog den verrosteten Stab in seinen Händen laut scheppernd über die Gitter
wie einen Schlägel über ein Xylophon. «Weil er zu viel arbeitet,
Nachts nie zuhause ist und den ganzen Tag schläft, und weil er sich am
Wochenende nur besäuft», fügte er knurrend hinzu. «In dem scheiß Staat hier
musst du Glück haben, wenn du überhaupt irgendeine Drecksarbeit findest»,
bemerkte Wärter 3, und schon das Vehikel ein Stück weiter. Wärter 2 pflichtete
ihm bei: «Die Dame soll lieber froh darüber sein, dass sich ihr alter Herr die
Nachtschicht in einer solchen Anstalt aufhalst und damit ihren Hintern warm
hält», sagte er und zog dabei die nächste Portion aus dem Frühstückswagen
Bei den Wärtern handelte es sich um die scheußlichsten Gestalten.
Jeder einzelne von ihnen war an die 2,30m groß und kräftig gebaut.
Am Ende ihrer wie Baumstämme wirkenden Beine trugen sie mit Stahlplatten
beschlagene Stiefel, die an der Seite mit klappernden Schnallen verschlossen
waren, ihre Arme steckten in Handschuhen, die fast bis zu den Schultern
reichten, um die dicken Leiber der Männer waren schmutzige, abgetragene
Lederschürzen gebunden, unter denen sich ihre Kugelbäuche abzeichneten.
Die riesigen Schädel waren allesamt kahl rasiert, man konnte sehen wie sich
die Haut im Nacken zu speckigen Wulsten zusammenquetschte. Alle Wärter hatten
aufgedunsene Mondgesichter mit winzigen, dicht am Kopf anliegenden Ohren und
riesigen, hervorgestülpten Lippen, die im kalten Neonlicht der Anstalt altrosa
schimmerten. Sie blickten arglistig aus kleinen, zusammengekniffenen Augen,
die durch die gelben Gläser ihrer schwarzen Plastikbrillen übernatürlich und
karikaturesk vergrößert wurden
Jetzt blieben sie vor Lazarus stehen. «Schau mal an, unser Lieblingspatient»,
sagte Wärter 2. Die Männer glotzten hämisch in die Zelle und verschmierten mit
den Handschuhen den Dreck auf ihren Brillengläsern. Lazarus, der nach seinem
Zornesausbruch am Abend zuvor zusammengebrochen und auf dem Boden eingeschlafen
war, sah die Wärter hasserfüllt an. Er wartete jeden Tag erneut auf den
richtigen Zeitpunkt, ihnen die vielen ausgeteilten Demütigungen heimzuzahlen.
«Na, haben wir heute Nacht wieder große Reden geschwungen?», spottete Wärter 1
und ließ dabei seinen Metallstab zwischen den Gitterstäben hin und her klimpern.
Während Wärter 3 die Arme verschränkte und lachte, trat Wärter 2 dicht an die
Zelle heran und sah auf Lazarus herab. Dann ließ er dessen Frühstück fallen,
und zertrat es mit seinen Stiefeln. «Hier mein Freund, kauf dir was schönes»,
flüsterte er. Die anderen Männer grinsten. «Wenn du dich nur einmal selbst
sehen könntest wie du so darliegst». Lazarus hielt den Atem an. Die Wut stieg
langsam in ihm auf und braute sich zu einem unbändigen Sturm zusammen.
«Was für ein erbärmlicher Anblick», sagte der Wärter und spuckte auf meinen
Zellennachbarn. Jetzt war es zu viel. Lazarus sprang gepeinigt auf und schrie
aus Leibeskräften: «Arschloch! Du gottverdammtes Arschloch!» Er versuchte,
sich zwischen den Gitterstäben hindurchzupressen und die Männer zu packen.
Seine Arme griffen vergeblich ins Leere. Wärter 1 begann sofort,
mit der Spitze des Metallstabes auf Lazarus' Gesicht zu zielen und
umbarmherzig zuzustoßen, während die anderen Männer ihre Schlagstöcke zogen und
auf die Gitter prasseln ließen. Unter den Insassen brach Panik aus.
Die Anstalt war erfüllt von gellendem Geschrei
Lazarus wich kreischend zurück. Ein Schlag hatte ihn direkt in sein Auge
getroffen. Er kauerte sich in der Zellenecke zusammen und wimmerte.
Das Blut begann durch seine vor das Gesicht gehaltenen Hände zu strömen.
«Das hast du jetzt davon, du gottverdammte Drecksau!», schrie Wärter 2, «du hast es verdient, hörst du? Du hast es verdient!» Die Bedeutung dieser Worte
versetzte jeden Muskel in Lazarus' Körper in einen Zustand höchster Anspannung.
In einem letzten Aufbäumen seiner Kräfte sprang er auf und warf sich so fest
er konnte wieder und wieder gegen die Gitter. Mit jedem Aufprall bogen sich die
Stäbe weiter nach außen, und brachen die Scharniere mehr, das Schloss ächzte.
Unter den Schlägen der Wärter, die ihn weiter antrieben als besänftigten,
stemmte Lazarus sein Gewicht wie ein Berserker gegen die Zellentüre und
schaffte es schließlich sie aufzubrechen. Die Aufseher verstanden,
dass die Situation außer Kontrolle geraten war und ergriffen in
entgegengesetzte Richtung die Flucht. Lazarus, dessen Raserei nichts auf der
Welt hätte aufhalten können, dicht auf den Fersen. Er hatte es auf Wärter 2
abgesehen und schaffte es, diesen zu Fall zu bringen. Der Mann rollte wie eine
Puppe über den Boden und prallte gegen die geschlossene Tür am Ende des Ganges.
Noch bevor er sich wieder aufrichten konnte, rammte Lazarus dem Wärter mit
voller Wucht seinen Schädel in den Magen. Rippen knackten wie die Schale einer
Walnus, der Körper des Aufsehers brach in sich zusammen. Man hörte einen
dumpfen Schlag als sein Kopf auf der Erde aufschlug. Lazarus prügelte blind vor
Hass wieder und wieder mit den Fäusten auf ihn ein, bis das Gesicht des Mannes
eine einzige pulsierende Masse war
Von außerhalb der Halle konnte man die Schreie der geflüchteten Wärter hören.
«Nero! Himmel hilf, hat jemand Nero gesehen? Wir brauchen Nero!
«Die Insassen, die dem Spektakel zwar entsetzt doch schaulustig mit ihren
Blicken beigewohnt hatten, verkrochen sich beim Klang dieses Namens in die
hintersten Ecken ihrer Zellen. Lao-Tse sagte noch «Und wieder einer»,
als am Ende des Ganges bereits lautstark eine Tür gegen die Wand geschlagen
wurde. Nero zwängte sich geduckt durch den Rahmen und richtete sich in der
Halle auf. Er war ein an die vier Meter großes bleiches Monster mit weit nach
vorne stehenden Kiefern und dicht in den Höhlen liegenden Augen.
Sein voluminöser Brustkorb steckte in einem rüstungsähnlichen Metallpanzer,
der sich bei jedem Atemzug sichtbar hob. In seinen riesigen ledrigen Händen
hielt er eine längliche Maschine, an deren Oberseite Leuchtdioden blinkten.
Das Gerät gab in regelmäßigen Abständen drei Schrille Töne von sich und war
über Kabel und Schläuche mit einem schwarzen Batteriekasten verbunden,
der um Neros Hüften an einem Gürtel hing. Lazarus ließ, durch die Töne
aufgeschreckt, von seinem Opfer ab und blickte auf. Als er Nero in die Augen
sah, wichen die Wut und der Zorn aus seinem Gesicht und wurden durch einen
Ausdruck reiner Angst ersetzt. Mit nur wenigen gestreckten Sprüngen erreichte
Nero das andere Ende der Halle. Er steckte die Maschine ruckartig in ihr
Halfter, dann umgriffen seine Hände Lazarus Unterschenkel und rissen ihn in die
Höhe. Nero wirbelte den Körper meines Zellennachbarn durch die Luft,
als würde er eine Flagge schwenken. Dann schlug er Lazarus wie einen nassen
Sack auf den Boden. Das Blut spritzte aus der Nase nach allen Seiten.
Lazarus’s Leib durchzuckten tausend Krämpfe. Das Gehirn spielte während des
Todeskampfes ein Programm ab, dessen Ziel es war, sich aus Neros Griff zu
befreien, doch es war aussichtslos. Lazarus stieß einen so hohen und schrillen
Schrei aus, wie ich in meinem Leben noch nie zuvor einen Schrei gehört hatte.
Die Hände des Monsters umklammerten ihn fest wie einen Schraubstock und
schmetterten seinen Leib so lange auf die schmutzigen Kacheln, bis der Kopf
platzte. Als sich mein Zellennachbar nicht mehr bewegte, ließ ihn Nero fallen.
Er zog die Maschine hervor, setzte sie an Lazarus' Rückgrat an,
kniete sich auf ihn und bog seinen Körper nach oben
Klack!
Nero drückte ab. Durch Lazarus' Wirbelsäule fraß sich Metall und drang aus
seiner Brust wieder an das Vormittagslicht der Neonlampen
Tłumaczenie tekstu piosenki
Następny dzień zaczął się tak jak zawsze: o piątej rano światło
głosy, krzyki i śmiech personelu nocnego są włączone
odjeżdżających, którzy przybyli z pierwszym autobusem pracowników, przeniknęli z
poniżej przystanku znajduje się na naszych uszach. Trochę później.
strażnicy biegali po lokalu we trójkę. Jeden uderzył z
Metalowy pręt do krat i budził wrogich więźniów, drugi popychał
śniadanie przez wąską szczelinę na podłodze do naszych klatek.
W ostatniej chwili podążył za nim kolejny naczelnik, który znudził się jedzeniem
pchanie wózka przed sobą
"Dowiedziałeś się o tym z Albrechtem?", zapytał naczelnik 1 Jego za
tutaj tasowanie, ponury wygląd pracy kolegów kończy. "Tak, padlinę bym
delikatnie pomiń jeden, a następnie wrzuć go do rynsztoka " - przeklinał naczelnik 2
i kazał następnemu posiłkowi przemaszysto wślizgnąć się do celi. "Dlaczego?
- A co z Albrechtem?". brzęczał nadzorca-3, zatrzymał się i puścił samochód.
Wyprostował się ze swojej wygiętej postawy, z jękiem przetarł biodro
i powiedział: "znowu jego stary kłopot?"- "Tak, ta suka jest sama dla siebie
Chłopcy złapali i po prostu poszli do swoich rodziców" - napisał wet 1
i trzymając zardzewiałą laskę, głośno ćwierknął po kratach
jak uderzenie w ksylofon. "Ponieważ działa za dużo,
W nocy nigdy nie jest w domu i śpi przez cały dzień, a więc jest na
Weekend po prostu się upił" - dodał. "W tym gównianym stanie tutaj
powinieneś mieć szczęście, jeśli w ogóle znajdziesz jakąś brudną robotę»,
zauważyłem naczelnika 3, a samochód jest nieco dalej. Nadzorca 2 jest zobowiązany
do niego: "Niech pani lepiej będzie szczęśliwa, że jej stary pan
Nocna zmiana w takim lokalu zatrzymuje się, a tym samym ogrzewa swój tyłek
trzyma", powiedział, wyciągając kolejną porcję z wózka śniadaniowego
Strażnicy okazali się najbardziej obrzydliwymi postaciami.
Każdy z nich został zbudowany na 2,30 m wysokości i jest potężny.
Na końcu swoich, podobnych do pni drzew, nóg, niosły stalowe płyty
zamglone buty zamknięte z boku grzechotniczymi klamrami
były, jej ręce były w rękawiczkach sięgających prawie do ramion
wystarczająco, aby grube ciała mężczyzn były brudne, zużyte
Zawiązane skórzane fartuchy, spod których wyróżniały się ich Szarawary.
Ogromne czaszki wszystkie były Ogolone łysiną, można było zobaczyć, jak
skóra z tyłu głowy skurczyła się w cętkowane Korale. Wszyscy naczelnicy mieli
napompowane księżycowe twarze z małymi, ciasno przylegającymi do głowy uszami i
ogromne, wybrzuszone usta, które są w zimnym neonowym świetle zakładu altrosa
migotać. Patrzyli chytrze z małych, sklejonych oczu,
przez żółte okulary swoich czarnych plastikowych okularów jest nadprzyrodzone i
karykatury zostały powiększone
Teraz zatrzymali się przed Łazarzem. "Spójrz, nasz ulubiony pacjent»,
dozorca powiedział 2. Mężczyźni z glotzten jastrzębi w klatce i rozmazywanie
w rękawiczkach Brud na okularach. Łazarz, który po swoim
Wybuch gniewu poprzedniej nocy zawalił się i zasnął na podłodze
byłem, patrzyłem na strażników z nienawiścią. Znowu czekał każdego dnia, kiedy
to dobry moment, by się im odwdzięczyć za wiele upokorzeń.
"Cóż, dziś wieczorem znowu wymachiwaliśmy wielkimi przemówieniami?", zastraszany przez naczelnika 1
i w ten sposób jego metalowy pręt zwijał się tam iz powrotem między prętami kratownicy.
Gdy naczelnik 3 skrzyżował ręce i roześmiał się, naczelnik 2 zbliżył się do
Kell podszedł i spojrzał na Łazarza. Potem upuścił śniadanie,
i zdeptał go butami. "Oto mój przyjaciel, kup sobie coś pięknego»,
- szepnął. Pozostali mężczyźni uśmiechnęli się. "Jeśli jesteś sam tylko raz
mogłem zobaczyć, jak tak leżysz." ŁAZARZ wstrzymał oddech. Wściekłość wzrosła
powoli gotowała się w nim i burzyła, zamieniając się w nie do powstrzymania burzę.
- Co za żałosny widok" - powiedział naczelnik, plując na moją
Współlokator. Teraz to było za dużo. ŁAZARZ przeraźliwie podskoczył i krzyknął:
z Sił Obronnych: "dupek! Pieprzony palant!"Próbował,
przecisnąć się między kratami i złapać mężczyzn.
Jego ręce na próżno chwytały pustkę. Strażnik 1 natychmiast zaczął,
wyceluj końcówką metalowego pręta w twarz Lazarusa i
ogłuszająco zastukali, a pozostali mężczyźni wyciągnęli swoje pałki i
na kratach zaskrzypiały kraty. Wśród więźniów wybuchła panika.
Lokal był pełen głośnego krzyku
ŁAZARZ skrzekł. Uderzył go prosto w oko.
spotykać. Wzdrygnął się w kącie klatki i skomlał.
Krew zaczęła płynąć po jego przyłożonych do twarzy dłoniach.
"Oto, co masz teraz, pieprzony draniu!"- krzyknął naczelnik-2, - zasłużyłeś na to, słyszysz? Zasłużyłeś na to!"Znaczenie tych słów
doprowadził każdy mięsień w ciele Łazarza do Stanu najwyższego napięcia.
W ostatnim przypływie swoich sił podskoczył i tak mocno
ciągle naciskał na kratę. / Align = "left" /
Pręty nadal wystawały na zewnątrz, a jeszcze bardziej pękały zawiasy, zamek jęczał.
Pod ciosami naczelników, którzy go gonili dalej niż uspokajali,
ŁAZARZ przycisnął swoją wagę do drzwi klatki jak Berserker i
udało się w końcu je rozbić. Strażnicy,
że sytuacja wymknęła się spod kontroli i przejęła
przeciwny kierunek ucieczki. Łazarza, którego szał jest niczym na
Świat mógł się zatrzymać, krocząc mocno po piętach. Miał go na nadzorcy 2
na bok i udało się go powalić. Człowiek toczył się jak
Lalka przetoczyła się po podłodze i odbiła się od zamkniętych drzwi na końcu korytarza.
Jeszcze zanim zdążył się wyprostować, Łazarz staranował naczelnika:
pełne uderzenie czaszki w brzuch. Żebra pękły jak skorupa jednego
Valnus, ciało nadzorcy zawaliło się do środka. Słyszeć
głuchy cios, gdy jego głowa uderzyła w ziemię. ŁAZARZ walczył na ślepo przed
Nienawiść raz po raz uderzyła go pięściami, dopóki twarz mężczyzny nie
Jedna pulsująca masa była
Z zewnątrz sali słychać było krzyki uciekających strażników.
«Nero! Czy ktoś widział Nerona? Potrzebujemy Nero!
"Więźniowie, którzy, choć przerażeni tym spektaklem, ale drżą ze swoimi
Spojrzenia skierowane do niego, na dźwięk tej nazwy, wkradły się w
tylne kąty ich komórek. Lao Tzu powiedział więcej "i znowu jeden»,
kiedy na końcu korytarza już głośno zatrzasnęły drzwi o ścianę
stać się. Neron przecisnął się przez ramę i wyprostował się w
Sala na. Przypominał czterometrowego bladego potwora z szerokim
przed nami były sosny i gęsto zaległe w norach Oczy.
Jego obszerna klatka piersiowa utknęła w metalowej zbroi przypominającej zbroję,
który wyraźnie unosił się przy każdym wdechu. W jego ogromnych skórzastych rękach
trzymał podłużną maszynę, w której górnej części migały diody elektroluminescencyjne.
Aparat okresowo wydawał trzy przeszywające dźwięki i był
za pomocą kabli i węży podłączonych do czarnej komory baterii,
który wisiał na pasie wokół bioder Nerona. ŁAZARZ puścił, przez dźwięki
wzdrygnął się, oddalił się od ofiary i spojrzał w górę. Kiedy spojrzał nerom w oczy
zobaczył, wściekłość i gniew zniknęły z jego twarzy i zostały wywołane
Wyraz czystego strachu zmienił się. Zaledwie kilka rozciągniętych skoków osiągnął
Neron jest po drugiej stronie sali. On szarpnięciem wsadził automat w jej
Kantar, a następnie jego ręce obejmowały goleń Łazarza i wyrwały go w
Wysokość. Nero wirował w powietrzu ciało mojego sąsiada.,
jakby machał flagą. Potem uderzył Łazarza jak mokry
Worek na podłogę. Krew trysnęła z nosa we wszystkich kierunkach.
Lazarus ' S ciała drgawki tysięcy drgawki. Mózg grał podczas
Śmiertelna bitwa program, którego celem było wyrwanie się z uścisku Nerona
ale to było beznadziejne. ŁAZARZ szturchnął w tak wysoki i przenikliwy
Krzyk, jak nigdy w życiu nie słyszałem krzyku wcześniej.
Ręce potwora trzymały go mocno jak imadło i
trzepotał jego ciało na brudnych płytek aż do głowy
pęknąć. Kiedy mój współlokator przestał się poruszać, Nero go rzucił.
Wyciągnął broń i przyłożył ją do kości Łazarza.,
klękając, pochylił swoje ciało w górę
Clack!
Nero pociągnął za spust. Przez kręgosłup Łazarza przeszedł metal i przeniknął
jego klatka piersiowa ponownie zmieniła się w przedświąteczne światło neonów