Sarantos — The Little Match Girl tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "The Little Match Girl", wykonawca: Sarantos.
Tekst piosenki
Most terribly cold it was; it snowed, and was nearly quite dark, and
evening-- the last evening of the year. In this cold and darkness there went
along the street a poor little girl, bareheaded, and with naked feet.
When she left home she had slippers on, it is true; but what was the good
of that? They were very large slippers, which her mother had hitherto
worn; so large were they; and the poor little thing lost them as she
scuffled away across the street, because of two carriages that rolled by dreadfully fast.
One slipper was nowhere to be found; the other had been laid hold of by an urchin, and off he ran with it; he thought it would do capitally for a cradle when he some day or other should have children himself. So the
little maiden walked on with her tiny naked feet that were quite red and
blue from the cold. She carried a quantity of matches in an old apron, and
she held a bundle of them in her hand. Nobody had bought anything of her
the whole livelong day; no one had given her a single farthing.
She crept along trembling with cold and hunger -- a very picture of sorrow,
the poor little thing!
The flakes of snow covered her long fair hair, which fell in beautiful curls
around her neck; but of that, of course, she never once now thought. From
all the windows the candles were gleaming, and it smelt so deliciously of roast goose, for you know it was New Year’s Eve; yes, of that she thought.
In a corner formed by two houses, of which one advanced more than the
other, she seated herself down and cowered together. Her little feet she
had drawn close up to her, but she grew colder and colder, and to go home
she did not venture, for she had not sold any matches and could not bring
a farthing of money: from her father she would certainly get blows, and at home it was cold too, for above her she had only the roof, through which
the wind whistled, even though the largest cracks were stopped up with
straw and rags.
Her little hands were almost numbed with cold. Oh! A match might afford
her a world of comfort, if she only dared take a single one out of the
bundle, draw it against the wall, and warm her fingers by it. She drew one
out. «Rischt!» how it blazed, how it burnt! It was a warm, bright flame, like
a candle, as she held her hands over it: it was a wonderful light. It seemed
really to the little maiden as though she were sitting before a large iron
stove, with burnished brass feet and a brash ornament at top. The fire
burned with such blessed influence; it warmed so delightfully. The little
girl had already stretched out her feet to warm them too; but the small
flame went out, the stove vanished: she had only the remains of the burnt-
out match in her hand.
She rubbed another against the wall: it burned brightly, and where the
light fell on the wall, there the wall became transparent like a veil, so that
she could see into the room. On the table was spread a snow-white
tablecloth; upon it was a splendid porcelain service, and the roast goose
was steaming famously with its stuffing of apple and dried plums. And
what was still more capital to behold was, the goose hopped down from
the dish, reeled about on the floor with knife and fork in its breast, till it came upon the poor little girl; when -- the match went out and nothing
but the thick, cold, damp wall was left behind. She lighted another match.
Now there she was sitting under the most magnificent Christmas tree: it was still larger, and more decorated than the one which she had seen
through the glass door in the rich merchant’s house.
Thousands of lights were burning on the green branches, and gaily-
colored pictures, such as she had seen in the shop windows, looked down
upon her. The little maiden stretched out her hands towards them when --
the match went out. The lights of the Christmas tree rose higher and
higher, she saw them now as stars in heaven; one fell down and formed a long trail of fire.
«Someone is just dead!» said the little girl; for her only grandmother, the
only person who had loved her, and who was now no more, had told her,
that when a star falls, a soul ascends to God.
She drew another match against the wall: it was again light, and in the
lustre there stood the old grandmother, so bright and radiant, so mild, and
with such an expression of love.
«Grandmother!» cried the little one. «Oh, take me with you! You go away
when the match burns out; you vanish like the warm stove, like the
delicious roast goose, and like the magnificent Christmas tree!» And she
rubbed the whole bundle of matches quickly against the wall, for she
wanted to be quite sure of keeping her grandmother near her. And the
matches gave such a brilliant light that it was brighter than at noon-day:
never formerly had the grandmother been so beautiful and so tall. She
took the little maiden, on her arm, and both flew in brightness and in joy
so very high, and then above was neither cold, nor hunger, nor anxiety--
they were with God.
But in the corner, at the cold hour of dawn, sat the poor girl, with rosy
cheeks and with a smiling mouth, leaning against the wall--frozen to death on the last evening of the old year. Stiff and stark sat the child there
with her matches, of which one bundle had been burnt. «She wanted to warm herself,» people said. No one had the slightest suspicion of what
beautiful things she had seen; no one even dreamed of the splendor in which, with her grandmother she had entered on the joys of a new year.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Było strasznie zimno, padał śnieg i było prawie całkiem ciemno.
/ align = "left" / W tym zimnie i ciemności szły
wzdłuż ulicy biedna dziewczynka, bez głowy i z nagimi stopami.
Kiedy wyszła z domu miała kapcie na sobie, to prawda; ale co było dobre
tego? Były to bardzo duże pantofle, które do tej pory miała jej matka.
noszone; tak wielkie były; i biedne maleństwo zgubiło je jak ona
uciekli po drugiej stronie ulicy, z powodu dwóch powozów, które przejechały strasznie szybko.
Jednego pantofelka nie było nigdzie; drugiego złapał Jeżowiec i pobiegł z nim; myślał, że to będzie kapitalne dla kołyski, gdy pewnego dnia sam będzie miał dzieci. Więc
mała dziewica szła dalej ze swoimi małymi, nagimi stopami, które były całkiem czerwone i
Niebieski od zimna. Miała zapałki w starym fartuchu.
trzymała ich w ręce. Nikt jej nie kupił.
przez cały dzień nikt nie dał jej ani grosza.
Skradała się drżąc z zimna i głodu.,
biedactwo!
Płatki śniegu pokrywały jej długie, jasne włosy, które wpadały w piękne loki.
na szyi, ale o tym, oczywiście, nigdy nie pomyślała. Od
wszystkie okna świece lśniły, i pachniało pysznie pieczoną gęsią, bo wiesz, że był Sylwester; tak, o tym myślała.
W narożniku utworzonym przez dwa domy, z których jeden wysunięty bardziej niż
druga, usiadła i schowała się razem. Jej małe stopy ...
/ zbliżyła się do niej, / ale stawała się coraz zimniejsza / i wracała do domu.
nie odważyła się, bo nie sprzedała zapałek i nie mogła przynieść
grosz pieniędzy: od ojca na pewno dostawała ciosy, a w domu też było zimno, bo nad nią miała tylko dach, przez który
wiatr gwizdał, mimo że największe pęknięcia zostały zatrzymane
słoma i szmaty.
Jej małe rączki były prawie zdrętwiałe od zimna. Oh! / Align = "left" /
/ align = "left" /
oprzyj ją o ścianę i ogrzej jej palce. Narysowała jeden.
Wynocha. "Rischt!"jak się paliło, jak się paliło! To był ciepły, jasny płomień.
świeca, gdy trzymała nad nią ręce: było to cudowne światło. Wydawało się
naprawdę do małej Dziewicy, jakby siedziała przed wielkim żelazem.
Piecyk, ze spadzistymi mosiężnymi stopami i ornamentem na szczycie. The fire
spalony z takim błogosławionym wpływem, ogrzał się tak rozkosznie. The little
dziewczyna już wyciągnął jej nogi, aby ogrzać je zbyt; ale mały
płomień zgasł, piec zniknął: miała tylko resztki spalonego-
/ align = "left" /
Ocierała się o ścianę: płonęła jasno, a gdzie
światło padło na ścianę, tam ściana stała się przezroczysta jak zasłona, tak, że
mogła zajrzeć do pokoju. Na stole leżała Śnieżka.
obrus; na nim był wspaniały serwis porcelanowy, a pieczona gęś
parował z nadzieniem jabłek i suszonych śliwek. Oraz
co było jeszcze większym kapitałem do ujrzenia było, Gęś skoczył z
naczynie krążyło po podłodze z nożem i widelcem w piersi, aż natknęło się na biedną dziewczynkę, gdy-zapałka zgasła i nic
ale gruba, zimna, wilgotna ściana została pozostawiona. Zapaliła kolejną zapałkę.
Teraz siedziała pod najwspanialszą choinką: była jeszcze większa i bardziej udekorowana niż ta, którą widziała.
przez szklane drzwi w domu bogatego kupca.
Tysiące świateł płonęły na zielonych gałęziach, i gaily-
kolorowe zdjęcia, takie jakie widziała w witrynach sklepowych, spojrzała w dół
na nią. Mała panienka wyciągnęła do nich ręce, gdy --
mecz się skończył. Światła choinki wzrosła wyżej i
wyżej, ujrzała je teraz jako gwiazdy na niebie; jedna spadła i utworzyła długą drogę ognia.
"Ktoś po prostu nie żyje!"powiedziała Dziewczynka; dla jej jedynej babci,
jedyna osoba, która ją kochała, a której już nie było, powiedziała jej,
że kiedy gwiazda spada, dusza wznosi się do Boga.
Narysowała kolejny mecz o ścianę: to było ponownie światło, a w
błyszczała tam stara babcia, tak jasna i promienna, tak łagodna, i
z takim wyrazem miłości.
"Babciu!"płakała mała. "Weź mnie ze sobą! Odejdź.
kiedy zapałka się wypali, znikasz jak ciepły piec, jak
pyszne pieczone gęś, i jak wspaniałe choinki!"I ona
ocierała się o ścianę zapałkami.
chciała być pewna, że zatrzyma przy sobie babcię. Oraz
zapałki dawały tak wspaniałe światło, że było jaśniejsze niż w południe.:
nigdy wcześniej babcia nie była tak piękna i wysoka. Ona
wziął małą pannę na ramieniu i leciał w blasku i radości
tak bardzo wysoko, a potem wyżej nie było ani zimno, ani głód, ani niepokój--
byli z Bogiem.
Ale w kącie, o zimnej godzinie świtu, siedziała biedna dziewczyna z różą.
policzki i uśmiechnięte usta, opierające się o ścianę ... zamarznięte na śmierć ostatniego wieczoru starego roku. Stiff and stark sat the child there
z zapałkami, z których jeden pęczek został spalony. "Chciała się ogrzać", mówili ludzie. Nikt nie miał najmniejszego podejrzenia co
piękne rzeczy widziała; nikt nawet nie śnił o splendorze, w którym wraz z babcią weszła w radość nowego roku.