Сергей Безруков — Исповедь хулигана tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Исповедь хулигана", wykonawca: Сергей Безруков.
Tekst piosenki
Не каждый умеет петь,
Не каждому дано яблоком
Падать к чужим ногам.
Сие есть самая великая исповедь,
Которой исповедуется хулиган.
Я нарочно иду нечесаным,
С головой, как керосиновая лампа, на плечах.
Ваших душ безлиственную осень
Мне нравится в потемках освещать.
Мне нравится, когда каменья брани
Летят в меня, как град рыгающей грозы,
Я только крепче жму тогда руками
Моих волос качнувшийся пузырь.
Так хорошо тогда мне вспоминать
Заросший пруд и хриплый звон ольхи,
Что где-то у меня живут отец и мать,
Которым наплевать на все мои стихи,
Которым дорог я, как поле и как плоть,
Как дождик, что весной взрыхляет зеленя.
Они бы вилами пришли вас заколоть
За каждый крик ваш, брошенный в меня.
Бедные, бедные крестьяне!
Вы, наверно, стали некрасивыми,
Так же боитесь бога и болотных недр.
О, если б вы понимали,
Что сын ваш в России
Самый лучший поэт!
Вы ль за жизнь его сердцем не индевели,
Когда босые ноги он в лужах осенних макал?
А теперь он ходит в цилиндре
И лакированных башмаках.
Но живет в нем задор прежней вправки
Деревенского озорника.
Каждой корове с вывески мясной лавки
Он кланяется издалека.
И, встречаясь с извозчиками на площади,
Вспоминая запах навоза с родных полей,
Он готов нести хвост каждой лошади,
Как венчального платья шлейф.
Я люблю родину.
Я очень люблю родину!
Хоть есть в ней грусти ивовая ржавь.
Приятны мне свиней испачканные морды
И в тишине ночной звенящий голос жаб.
Я нежно болен вспоминаньем детства,
Апрельских вечеров мне снится хмарь и сырь.
Как будто бы на корточки погреться
Присел наш клен перед костром зари.
О, сколько я на нем яиц из гнезд вороньих,
Карабкаясь по сучьям, воровал!
Все тот же ль он теперь, с верхушкою зеленой?
По-прежнему ль крепка его кора?
А ты, любимый,
Верный пегий пес?!
От старости ты стал визглив и слеп
И бродишь по двору, влача обвисший хвост,
Забыв чутьем, где двери и где хлев.
О, как мне дороги все те проказы,
Когда, у матери стянув краюху хлеба,
Кусали мы с тобой ее по разу,
Ни капельки друг другом не погребав.
Я все такой же.
Сердцем я все такой же.
Как васильки во ржи, цветут в лице глаза.
Стеля стихов злаченые рогожи,
Мне хочется вам нежное сказать.
Спокойной ночи!
Всем вам спокойной ночи!
Отзвенела по траве сумерек зари коса…
Мне сегодня хочется очень
Из окошка луну обоссать…
Синий свет, свет такой синий!
В эту синь даже умереть не жаль.
Ну так что ж, что кажусь я циником,
Прицепившим к заднице фонарь!
Старый, добрый, заезженный Пегас,
Мне ль нужна твоя мягкая рысь?
Я пришел, как суровый мастер,
Воспеть и прославить крыс.
Башка моя, словно август,
Льется бурливых волос вином.
Я хочу быть желтым парусом
В ту страну, куда мы плывем.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Nie każdy potrafi śpiewać.,
Nie każdy otrzymuje jabłko
/ Align = "left" /
To jest największa spowiedź,
Która wyznaje chuligana.
Celowo idę nieczystym,
Z głową jak lampa naftowa na ramionach.
Twój prysznic bezlistny jesień
Lubię świecić w ciemności.
Lubię, gdy kamienie walki
Lecą we mnie jak grad ryczącej burzy,
Ja tylko ściskam mocniej rękami
Moje włosy kołysał bańki.
Tak dobrze jest pamiętać
Zarośnięty staw i ochrypły dźwięk olchy,
Że mam gdzieś ojca i matkę.,
Którzy nie dbają o moje wiersze.,
Którym jestem drogi, jako pole i jako ciało,
Jak deszcz, który wiosną rozluźnia zieleń.
Przyszliby Cię dźgnąć widłami.
Za każdy Twój krzyk rzucony we mnie.
Biedni, biedni chłopi!
Musicie być brzydcy.,
Tak samo boisz się Boga i bagien.
Gdyby pan zrozumiał ... ,
Że twój syn w Rosji
Najlepszy poeta!
Ty le za życie jego sercem nie endeveli,
Kiedy boso w kałużach jesiennych macał?
A teraz chodzi w cylindrze.
I lakierowane buty.
/ Align = "left" /
Wiejskiego Psotnika.
Każda krowa z szyldem sklepu mięsnego
Kłania się z daleka.
I spotykając się z woźnicami na placu,
Pamiętając zapach obornika z rodzimych pól,
Jest gotowy do noszenia ogona każdego konia,
Jak suknia ślubna pociąg.
Kocham ojczyznę.
Bardzo kocham ojczyznę!
Chociaż jest w niej smutna rdza wierzby.
Lubię świnie poplamione pyskami
I w ciszy nocnego brzęczącego głosu ropuch.
Jestem lekko chory na wspomnienie dzieciństwa,
Kwietniowe wieczory marzę o chmarach i surowcach.
Jakby kucać się wygrzać
Przykucnął nasz klon przed ogniskiem świtu.
O, ile mam na nim jaj z gniazd kruków,
Wspinając się po sukach, kradłem!
Nadal jest teraz taki sam, z Zielonym wierzchołkiem?
Czy jego kora nadal jest silna?
A ty, kochanie.,
Wierny piesek?!
Ze starości stałeś się piskliwy i ślepy
I błąkasz się po podwórku, ciągnąc Saggy ogon,
Zapominając instynktem, gdzie są drzwi i gdzie jest stodoła.
Och, jak bardzo zależy mi na tych wszystkich trądach,
Kiedy matka wyciągnęła brzegi chleba,
Ugryzliśmy ją raz.,
Nie pogrążyliśmy się nawzajem.
Jestem taki sam.
Wciąż mam to samo serce.
Jak chabry w żyto, kwitną w oczach twarzy.
Stela poezji złoczyńcy,
Chcę być delikatny.
Miłych snów!
Dobranoc wszystkim!
Odezwała się na trawie zmierzchu świtu Kosa…
Chcę dzisiaj bardzo
Z okna księżyc się zesra…
Niebieskie światło, światło jest takie niebieskie!
W tym niebieskim nie jest nawet przykro umrzeć.
Cóż, wydaje mi się, że jestem cyniczny.,
/ Align = "left" /
Stary, dobry, zdezorientowany Pegaz,
Potrzebuję twojego rysia?
Przybyłem jako surowy mistrz,
Śpiewać i chwalić szczury.
Moja głowa jest jak sierpień,
Rozlewa się po burzliwych włosach winem.
Chcę być żółtym żaglem
Do kraju, do którego płyniemy.