Татьяна Снежина — Письма твои tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Письма твои", wykonawca: Татьяна Снежина.
Tekst piosenki
Когда от забот опускаются руки
И больше нет смысла о чём-то мечтать,
Проходит печаль от долгой разлуки,
Когда я сажусь твои письма читать.
И память ушедшая в дом мой вернётся,
И пусть ненадолго, но будет весна.
И сердце уснувшее, вздрогнув, забьётся.
И руки согреются строчкой письма.
Письма твои — тихая гавань,
Куда от разлуки и слёз убегаю…
Белый конверт, как парус, уносит
В далёкую проседь растраченных лет.
На белых страницах вся жизнь проплывает,
Рисуя мне твой забытый портрет.
И кажется мне, что чудес не бывает,
Когда от тебя письма долго нет.
Года облетают, как осенью листья,
Цветным покрывалом на память ложась.
И с каждой прочитанной жизнью страницей
Всё больше люблю твои письма читать.
Письма твои — тихая гавань,
Куда от разлуки и слёз убегаю…
Белый конверт, как парус, уносит
В далёкую проседь растраченных лет.
Только теперь я годы считаю,
От них убегая в белый конверт,
Тонкую нить свечи зажигаю,
Как светоч оттуда, где нас больше нет.
Письма твои — тихая гавань,
Куда от разлуки и слёз убегаю…
Белый конверт, как парус, уносит
В далёкую проседь растраченных лет.
Письма твои, хрупкое чудо…
Tłumaczenie tekstu piosenki
Kiedy ręce opadają z zmartwień
I nie ma sensu marzyć o czymś więcej,
Przechodzi smutek z długiej separacji,
Kiedy siadam Twoje listy czytać.
A pamięć, która odeszła do mojego domu, powróci,
I nie na długo, ale będzie wiosna.
I serce zasnęło, drżąc, zatkane.
I ręce ogrzeją się linijką listu.
Twoje listy są cichą przystanią,
Gdzie uciekam od separacji i łez…
Biała koperta, jak żagiel, zabiera
W odległej osiadłości zmarnowanych lat.
Na białych stronach całe życie płynie,
Rysując mi twój zapomniany portret.
I wydaje mi się, że cuda się nie zdarzają,
Kiedy nie ma od Ciebie listu.
Lata latają jak liście jesienią,
Kolorowa narzuta na pamięć leży.
I z każdą czytaną stroną życia
Coraz bardziej lubię czytać Twoje listy.
Twoje listy są cichą przystanią,
Gdzie uciekam od separacji i łez…
Biała koperta, jak żagiel, zabiera
W odległej osiadłości zmarnowanych lat.
Dopiero teraz liczę lata,
Uciekając przed nimi w białą kopertę,
Zapalam cienką nić świecy,
Jak światło z miejsca, w którym nas nie ma.
Twoje listy są cichą przystanią,
Gdzie uciekam od separacji i łez…
Biała koperta, jak żagiel, zabiera
W odległej osiadłości zmarnowanych lat.
Twoje listy, delikatny cud…