Владимир Высоцкий — Песня о сумасшедшем доме tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Песня о сумасшедшем доме", wykonawca: Владимир Высоцкий.
Tekst piosenki
Сказал себе я: брось писать, —
Но руки сами просятся.
Ох, мама моя родная, друзья любимые!
Лежу в палате — косятся,
Не сплю: боюсь — набросятся, —
Ведь рядом — психи тихие, неизлечимые.
Бывают психи разные —
Не буйные, но грязные, —
Их лечат, морят голодом, их санитары бьют.
И вот что удивительно:
Все ходят без смирительных
И то, что мне приносится, все психи эти жрут.
Куда там Достоевскому
С «Записками» известными, —
Увидел бы, покойничек, как бьют об двери лбы!
И рассказать бы Гоголю
Про нашу жизнь убогую, —
Ей-богу, этот Гоголь бы нам не поверил бы.
Вот это мука, — плюй на них! -
Они же ведь, суки, буйные:
Все норовят меня лизнуть, — ей-богу, нету сил!
Вчера в палате номер семь
Один свихнулся насовсем —
Кричал: «Даешь Америку!» и санитаров бил.
Я не желаю славы, и Пока я в полном здравии —
Рассудок не померк еще, — и это впереди, —
Вот главврачиха — женщина —
Пусть тихо, но помешана, —
Я говорю: «Сойду с ума!" — она мне: «Подожди!»
Я жду, но чувствую — уже
Хожу по лезвию ноже:
Забыл алфавит, падежей припомнил только два…
И я прошу моих друзья,
Чтоб кто бы их бы ни был я,
Забрать его, ему, меня отсюдова!
Зима 1965−1966
Tłumaczenie tekstu piosenki
Powiedziałem sobie: przestań pisać, —
Ale ręce same się proszą.
Och, moja kochana Matko, przyjaciele kochani!
Leżę na oddziale-koszenie,
Nie śpię: obawiam się, że rzucą się, —
W końcu w pobliżu — psychole są ciche, nieuleczalne.
Są świry różne —
Nie żywiołowe, ale brudne, —
Są leczeni, głodzeni, bici przez sanitariuszy.
A oto, co jest niesamowite:
Wszyscy chodzą bez kaftanów
A to, co mi przynoszą, to wszystkie świry, które jedzą.
Gdzie jest Dostojewski
/ Align = "left" / , —
Szkoda, że nie widziałeś martwego, jak uderzają o drzwi czoła!
I powiedzieć Gogolowi
O naszym nędznym życiu, —
Na Boga, ten Gogol by nam nie uwierzył.
To jest mąka, — pluj na nich! -
Są, suki, burzliwe.:
Wszyscy próbują mnie polizać — - na Boga, nie mam siły!
Wczoraj w pokoju numer siedem.
Jeden oszalał na dobre. —
Krzyczał: "Dajesz Amerykę!"i sanitariuszy bił.
Nie chcę sławy i póki co jestem zdrowa. —
Umysł nie umarł jeszcze - i to jest przed nami, —
Oto kobieta — szef —
Niech cisza, ale obsesja, —
Mówię: "zwariuję!"- ona mi: "czekaj!»
Czekam, ale czuję — już
/ Align = "left" / :
Zapomniałem alfabetu, pamiętałem tylko dwa przypadki…
I proszę moich przyjaciół,
Kimkolwiek jestem.,
Zabrać go, jemu, mnie stąd!
Zima 1965-1966